From the mountains to the prairies
Helaas begon de dag vandaag ietsje eerder dan gepland, omdat om zes uur ’s ochtends per ongeluk onze wekker af liep. Een eerdere gast had deze misschien nog gezet en nu is zes uur niet dramatisch vroeg, maar aangezien onze eigen wekker anderhalf uur later stond, was ik er alvast niet heel erg blij mee.
Eenmaal opgestaan zijn we in de auto gestapt naar het op tien minuten rijden gelegen pretpark Dollywood, dat uiteraard genoemd is naar Dolly Parton, en prachtig gelegen is in een bos tegen een heuvel aan de voet van de Smoky Mountains. De locaties van de attracties zijn schitterend en ze hebben een bijzondere collectie achtbanen. Helaas, zo ontdekten we eenmaal binnen, bleef een van die achtbanen - de Mystery Mine, een prachtige aangeklede loopingachtbaan met dubbele verticale val - de hele dag gesloten. Er was 's ochtends nog hoop dat de baan zou openen, maar enkele uren later werden we geïnformeerd dat het mankement dusdanig ernstig was dat er gewacht moest worden op een nieuw onderdeel dat niet voor begin volgende week zou arriveren. Jammer, want je bent hier niet vaak en het is hun nieuwste achtbaan.
Gelukkig was het verder rustig in het park en hebben we in de vijf uur dat we er zijn geweest het hele park twee keer rond gelopen en daarbij steeds weer genoten van andere toffe achtbanen en attracties. Dollywood is een van de sfeervolste pretparken waar ik ooit geweest ben en natuurlijk ben ik teleurgesteld dat een van de twee grootste attracties gesloten was, maar ik zie mezelf hier ooit zeker nog wel terugkomen.
We stonden echter nadat we om negen uur bij Dollywood naar binnen waren gelopen wel om twee uur alweer buiten, want toen werd het weer eens snikheet, benauwd en ook nog eens veel drukker in het park, maar hadden we gelukkig ook het hele park wel gezien. Tijd om Pigeon Forge zelf eens te verkennen, maar meer dan een lange highway met restaurants, kartbanen, lasergame-arena's en heel veel kitschy toeristenzaken is het niet, dus hebben we besloten om door te rijden naar het bedrijf waar we voor morgen een helikoptervlucht hadden geboekt om te vragen of we ook vandaag al konden gaan. Dat was gelukkig geen enkel probleem.
Enkele minuten later zaten Maarten en ik samen met twee anderen en onze piloot in een Bell 206 JetRanger helikopter die ons bijna twintig minuten over de eerste bergen van de Smoky Mountains zou vliegen. Dat was lang genoeg voor een ongelofelijk gave ervaring. Ik zat voorin om foto's te maken en met zelfs een raam bij mijn voeten was er zoveel spectaculair zicht. De echt hoge bergen in de verte waren indrukwekkend en gehuld in de beroemde blauwe nevel die zo vaak boven de Smokies hangt - ze heten niet voor niets zo - en de bergen en bossen onder onze helikopter waren ook schitterend om te zien, al had ik er waarschijnlijk net zo van genoten als we over een industriegebied waren gevlogen, want in een helikopter zitten is vooral heel erg gaaf. De snelheid, de bewegingen, het open gevoel, het geluid, alles eraan is stoer en we hadden allebei hetzelfde gevoel toen we uitstapten; ooit wil ik zo'n ding zelf besturen.
De overzichtsfoto's zijn soms wat mistig, maar dat komt door de hoge luchtvochtigheid en een regenbui die eraan kwam in de verte. De hoogste snelheid die we hebben gevlogen was bijna 200 km/h, we hebben een afstand van zo'n 45 kilometer afgelegd in 17,5 minuut en de maximale hoogte was - als ik de metertjes goed begrepen heb - circa een kilometer. Het heeft overigens de gehele vlucht iets onwennigs, al is het maar vanwege het idee dat je zonder motorkracht, in tegenstelling tot in een vliegtuig, meteen uit de lucht zou vallen met zo'n helikopter. Ook de kleine ruimte en de constante bewegingen onder invloed van de wind zijn heel apart, maar als je je daar snel overheen kan zetten, is het vooral verschrikkelijk gaaf.
De rest van de dag brachten we door in gesprek met wat gezellige medewerkers van ons helibedrijf, even relaxend op de hotelkamer en daarna bij een naastgelegen restaurantje om wat te eten. Een vrij ontspannen dag dus en dat zal de komende week eigenlijk niet anders zijn.
Dit is waarschijnlijk de laatste blog van de komende dagen of zelfs week. Ik zal wel af en toe twitteren om te laten zien dat we er nog zijn - da's voor de minder ervaren internetters onder jullie alles wat verschijnt in de balk rechts - maar we zitten in de bergen en op de zee komende week en daar is (helaas of juist gelukkig?) niet overal gratis wi-fi beschikbaar. Ik update dus waarschijnlijk pas weer uitgebreid na volgend weekend met véél foto's van de beroemde Blue Ridge Parkway, die we vrijwel in zijn geheel gaan rijden, en van onze zeiltrip later deze week.
Tot dan en voor nu wederom bedankt voor het lezen!
Ik kijk nu al reikhalzend uit naar je komende jaloersmakende avonturen 