Nationalisme zonder bestek
Het is inmiddels geen nieuws meer, maar toen we naar buiten stapten vanuit ons hotel was het weer eens heet en benauwd buiten. We hadden wel heerlijk geslapen op de 84 jaar oude Delta Queen stoomboot aan de oever van Coolidge Park in Chattanooga en het ontbijt was ook uitstekend. Ik had gisteravond niet verteld dat we zonder bij te moeten betalen waren geupgrade naar een grotere kamer. We gingen van een stapelbedkamertje - historisch verantwoord, maar krapjes - naar een stateroom met twee ruime bedden en gelegen op hetzelfde dek als de lobby. Erg handig met onze zware koffers die we al vanaf de parking verderop hadden moeten slepen.
We zaten rond half tien in de auto en na een korte stop bij Walmart voor nieuwe flesjes water en wat broodjes waren we op weg naar The Lost Sea in het toepasselijk genaamde plaatsje Sweetwater, nog altijd in Tennessee. The Lost Sea is een officieel beschermde natuurlocatie die de bezoekers na een tocht door een grote grot toegang biedt tot een boottocht op het grootste voor mensen toegankelijke ondergrondse meer ter wereld. Er is overigens slechts één ondergronds meer groter, maar dit is in Zuid-Afrika en niet toegankelijk voor toeristen. De grotwandeling is leuk en begint door een knalgele tunnel die speciaal is aangelegd als betere toegang voor bezoekers dan de natuurlijke ingang verderop. De tocht is ook grappig door ingestuurde maar sterke grappen van onze gids, maar niet heel erg spectaculair als je ooit in de Ardennen een van de druipsteengrotten daar hebt bezocht. Het enige wat heel bijzonder was tijdens het eerste deel van de tocht, was het moment dat de gids na enige uitleg het licht uit deed en ik voor het eerst van mijn leven in absolute duisternis stond. Absolute duisternis is op slechts twee soorten plaatsen ter wereld mogelijk; in een grot of op de bodem van diepe oceanen. Een vreemde gewaarwording, want je ziet echt niets en wie twee weken in absolute duisternis blijft is voor altijd blind, omdat de functie van de ogen begint te verzwakken en verdwijnen.
Kom je echter bij het meer aan, dan is het wel bijzonder wat je te zien krijgt. Het meer strekt zich zwak verlicht voor je uit en je stapt in een bootje met een deels glazen vloer. Onder de boot zie je vervolgens vissen zwemmen die zijn uitgezet als biologisch experiment en je maakt een tocht van ongeveer tien minuten over het meer. Het meer is ruim 1,5 hectare groot, maar duikers hebben onder water een doorgang ontdekt die leidt naar een ruimte die nog zeker twee keer zoveel water bevat als het toegankelijke meer. De maximale diepte is zo'n 25 meter, maar het is ter hoogte van de instaplocatie van de bootjes slechts een meter. De foto’s zijn wat vaag, maar het is er buitengewoon donker en dan is fotograferen nu eenmaal lastig. De overzichtfoto’s van het meer zijn gemaakt met een sluitertijd van ruim acht seconden, om voor de fotografieliefhebbers onder ons even aan te geven hoe extreem weinig licht er was.
Na een mooie route door de eerste echte bergen van onze roadtrip, langs onder meer de bijna 30 meter hoge Bald River Falls - zie foto - zijn we aangekomen in Pigeon Forge. Dit stadje is een soort klein Las Vegas, gelegen aan de voet van de Great Smoky Mountains en het draait om hotels, kartbanen, countrymuziek en het attractiepark Dollywood. Eigendom van, u raadt het al, Dolly Parton. Het park bezoeken we morgen, maar vandaag kregen we al een voorproefje van het typisch Amerikaanse sfeertje bij ons bezoek aan Dolly Parton’s Dixie Stampede dinnershow. Een dinnershow met countrymuziek, paardenstunts, slechte grappen, een zeer uitbundig menu met een hele kip, gegrillde varkensfilet, cremesoep en gebakken maïskolf en dat alles onder een aanhoudend verhaal met ongekend patriottisme en veel vlagvertoon. Het is iets wat je mijns inziens een keer meegemaakt moet hebben, maar aangezien je alles met je handen moet eten - "There is no silverware, sir, we want everyone to dig in Southern Style." - en je tegen een flinke dosis nationalisme en publieksparticipatie moet kunnen, is het waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd. Ik heb er echter van genoten, al is het maar omdat ik een stukje geschiedenis voor de gewone man en een goed stuk vlees altijd wel interessant vind.
Na de show zijn we op ons gemakje op en neer door het plaatsje gereden om eens even uit te vinden wat er nog zoal te doen is, maar dat is verder weggelegd voor morgen. Die dag begint in Dollywood en we gaan ook zeker nog minigolfen op een van de aangeklede avonturenbanen hier aan de Pigeon Forge Parkway. Voor nu tot morgen en… talk to ya’ll later!