Coke, Coasters & Cars
Gisteren zijn we op tijd opgestaan, naar de Walmart Supercenter om de hoek van het hotel gereden voor wat benodigdheden en toen snel terug richting downtown Atlanta voor een bezoek aan de World of Coca-Cola. Wie ooit in Amsterdam de Heineken Experience; dit is vergelijkbaar, maar dan zonder alcohol en nog veel groter opgezet. Het is een combinatie van een museum, bioscoop en bar met winkel op een enorme schaal en alles draait om het grootste frisdrankmerk ter wereld, Coca-Cola. Het drankje werd meer dan een eeuw geleden in Atlanta ontwikkeld door dokter Pemberton en is sindsdien uitgegroeid tot het wereldmerk dat we nu kennen. De World of Coca-Cola laat op een flitsende, verfrissende en vernieuwde manier zien hoe dat zo is gekomen en wat het merk vandaag de dag nog zoal doet. Uiteraard is er afsluitend een gigantische souvenirwinkel, waar ik een shirt heb gekocht met een beroemd kunstwerk van Penley waarop in olieverfstijl de markante kleine colafles - een van de weinige wereldwijd erkende en geregistreerde beeldmerken voor een ’ding’ - voor een Stars en Stripes staat.
Daarna zijn we doorgereden naar Six Flags over Georgia voor een hete middag achtbanen berijden en ik heb ze alle tien kunnen doen, zonder dat we echt gehaast hebben. Een leuk park, gezellig druk en heel veel gave achtbanen. Toppers zijn de pijlsnelle Goliath, de flying coaster Superman en de klassieke loopingachtbaan Mindbender. Ik heb er in ieder geval een leuke middag gehad en we waren op tijd terug in het hotel om vroeg te gaan slapen voor de lange volgende dag.
Deze lange dag, maandag negen augustus, werd onze reisdag van Atlanta naar Memphis, een rit van bijna zevenhonderd kilometer die begint in de staat Georgia, door Alabama en Mississippi voert en eindigt in Tennessee op de grens met Arkansas. We hebben alle genoemde staten vandaag even bezocht en vijf staten op een dag zal ik wel nooit meer overtreffen. De rit ging voorspoedig en we brachten onderweg als eerste een bezoekje aan de legendarische Talladega Superspeedway en de naastgelegen Motorsports Hall of Fame. De Hall of Fame bleek vooral een verzameling van NASCAR-auto’s te zijn en een onverwachte kans om het circuit van dichtbij te zien bleek het hoogtepunt. In een busje over het Infield, even plaatsnemen op Victory Lane en je vooral vergapen aan hoe steil de bochten zijn en hoe groot de tribunes. De bochten zijn zo steil, dat je met je gewone straatauto pas bij snelheden hoger dan 100 km/h niet naar beneden zou glijden en de tribunes rond deze bijna vier kilometer lange oval bieden plaats aan zo’n 200.000 mensen, waarvan er alleen al 144.000 op de Grandstand kunnen. Een stukje racehistorie, want dit is na Daytona en Indianapolis Amerika’s meest beroemde oval, maar door de lengte en steilheid van de bochten wel de meest beruchte onder de coureurs. De slogan luidt dan ook; This is more than a race, this is Talladega.
Eenmaal terug in de auto bleken we eerder dan gepland aan te komen in Memphis, dus we zijn onderweg gaan wachten op willekeurige bordjes langs de highway en die voerden ons tot de Alabama Natural Bridge. Via binnenwegen, dorpjes en verroeste toeristische borden kwamen we bij een hek, een verlaten kassapoortje en uiteindelijk in het bos een klein winkeltje met een parking. Er stond één andere auto en een verhuistruck, maar de attractie was open en voor minder dan 2 euro mochten we doorlopen. Na vijftig meter was daar attractie 1, een rots waar je na goed kijken een indianenkop in kon zien; okééé dan, spannend zeg. Doorgelopen en daar was wel iets spannends. Een soort diepe opening tussen rotsen, overspannen door een rots die een brug vormde van zeker dertig meter. Je mocht tot ver onder de brug en de donkere grot erachter en vele bomen verpesten het zicht een beetje, waardoor foto’s nogal duister zijn, maar als bezoeker is het gaaf. Na enkele minuten zijn we teruggelopen, in de auto gestapt en hebben we via de stille dorpjes van Sweet Home Alabama een weg naar Memphis gezocht.
In Memphis ons hotel opgezocht, wat spullen uit de auto gehaald, even de benen gestrekt en toen in de auto naar het centrum. Daar vertel ik de volgende blog meer over, maar tot nu toe maakt de stad een indruk met twee gezichten; sfeer en vergane glorie. Morgen, dinsdag 10 augustus, staan onder andere Graceland, de gitaarfabriek van Gibson en het National Civil Rights Museum op het programma. Drukte alom, dus we doen snel de ogen dicht.