This is Braves Country
Gisteren brachten we onze dag door in attractiepark Carowinds, waar helaas de topachtbaan Nighthawk gesloten was door technische problemen, maar de korte wachtrijen en elf andere achtbanen veel goed maakten. Toppers van het park zijn de hangende achtbaan Afterburn en de bijna tachtig meter hoge Intimidator, die in een simpel maar stoer NASCAR-jasje gehuld is als eerbetoon aan racelegende Dale Earnhardt Sr. Een leuke dag daar gehad, maar de hitte was vermoeiend en we waren daardoor op tijd terug bij ons motel dat vlakbij het park lag.
Om zes uur ging vanochtend de wekker, spullen snel gepakt, in de auto gestapt en gaan rijden. Een rit van circa vier uur van het saaie Charlotte naar de grootste stad van het zuidoosten; Atlanta, hoofdstad van de staat Georgia. Onderweg rij je door het voormalige leefgebied van de Cherokee-indianen en die historie zouden we nog de hele avond mee te maken krijgen. Onderweg ontbeten bij het geniale Cracker Barrel, wat een soort wild west aangeklede restaurantketen is die ontbijt, grillmaaltijden en ander Amerikaans eten serveert. Goedkoop, lekker, heel erg southern. De rit ging verder prima, we waren al bijna aangekomen in Atlanta toen we ineens langs de weg een bord zagen staan wat onze aandacht trok en een roadtrip is pas echt goed als je spontane dingen langs de weg ziet en bezoekt… en zo geschiedde.
Road Atlanta - Lanier Speedway, zo stond op het bord; next exit. Oké, het drong niet meteen door, maar is Road Atlanta niet dat hele toffe en voor veel mensen onbekende circuit uit de racegames Forza Motorsport (deel 1, 2 én 3) en Need For Speed Shift? Jazeker, dus meteen de snelweg af en de bordjes volgen en na een bezoekje aan de lokale souvenirwinkel eens even gaan vragen of we konden gaan kijken rond de baan, waar op dat moment door amateurs geracet werd. Na wat lachen, vriendelijk kijken en de magische woorden dat we “speciaal uit Europa komen voor deze regio” mogen we zonder te betalen - het kost eigenlijk $10 per persoon, maar we willen echt niet de hele dag blijven en dan is het wat prijzig - doorrijden richting het binnenveld. Daar maken we een praatje met wat lokale racefans, schieten we plaatjes van een schitterend circuit dat we al jaren alleen kennen uit videogames en luisteren we even aandachtig naar brullende Porsches, Corvettes en BMWs. Een toffe verrassing onderweg en na zo’n anderhalf uur rond het circuit stappen we in de auto om alsnog naar Atlanta te rijden via de op sommige plaatsen achttienbaans snelweg. Ja, je leest het goed. Negen rijbanen heen, negen terug. Only in America.
Eenmaal aangekomen in deze behoorlijk grote stad, er wonen zo’n zes miljoen mensen in de agglomeratie, ons hotel gezocht en snel terug naar de stad. Helaas tijd tekort om de hele originele planning te doen, maar met morgen genoeg tijd voor én World of Coca-Cola én de rest van de dag in pretpark Six Flags over Georgia hebben we de auto snel in het centrum geparkeerd en het Georgia Aquarium bezocht. Dit is een van de grootste aquaria ter wereld en hun bassin met onder andere vier walvishaaien is het wereldwijd grootste in zijn soort. Een prachtig aquarium, maar erg druk en toch iets waar we wat sneller doorheen lopen dan anderen. Desalniettemin tof om eens gezien te hebben.
Daarna naar iets wat we op voorhand hadden ingeschat als een hoogtepunt van de reis en het was ook echt geweldig; een major league honkbalwedstrijd van de Atlanta Braves in hun grote en bijzondere Turner Field stadion. De sfeer, de traditie, de spanning, het lekkere eten. Het was alles wat ik gehoopt had en stiekem meer. Honkbal is een sport waarvan ik durf te stellen dat het in het echt veel leuker is dan op TV, echt veel leuker. De Braves maken er een spektakel van met veel grappige referenties aan het indianenverleden van de regio, inclusief indianendeuntjes en plastic bijltjes en met gave video’s over de grote regio waar ze sowieso namens spelen, want er zijn geen andere major league clubs in de southeast (behalve in Florida). Het is een franchise die kan terugblikken op 140 jaar honkbalhistorie en dat doen ze met liefde, al is hun moderne nieuwe thuisbasis een stukje historie op zichzelf, want het was in 1996 nog het Olympische stadion van de zomerspelen in Atlanta en dat is later verbouwd tot een honkbalstadion. Ik heb er echt heel erg van genoten en de ruime 47 duizend aanwezige fans waarschijnlijk ook, want de Braves wonnen met 3-0 van de San Francisco Giants.
Deze regio is, zo concludeer ik na een aantal dagen hier, het echte traditionele en conservatieve zuiden van Amerika zoals we dat kennen van tv en uit films, met de dikke accenten, de warme zomers, tientallen kerken langs de weg en de authentieke Amerikaanse tradities. This is Braves country, en zoals toepasselijk door het stadion schalde tijdens de wedstrijd; Thank God I’m a countryboy.
