The Northlands
Na onze dag op Mackinac Island zijn we ’s ochtends richting de Upper Peninsula vertrokken en ons eerste doel aldaar is Whitefish Point. We lopen echter wat vertraging op door wegwerkzaamheden en als we bij aankomst op de klok kijken blijkt het wat laat te zijn voor een bezoek aan het Shipwreck Museum.
Dit museum gaat over de donkere geschiedenis van Lake Superior, dat bekend staat als een van de meest verraderlijke wateren ter wereld door de extreem snel wisselende weersomstandigheden en voorheen ook drukke scheepvaart. Het aantal schepen is inmiddels sterk afgenomen, maar het gevaar is gebleven en in 1975 verdwenen nog 29 mannen toen het machtige vrachtschip de Edmund Fitzgerald werd verzwolgen door dit diepe en unieke meer. Het is een schril contrast met de naam van het nabij gelegen dorpje. “Welcome to Paradise, Michigan. We’re glad you made it!”, stond er op het welkomstbord. Stiekem een briljante slogan.
Hoe uniek en diep Lake Superior is, dat is het beste te verklaren met het volgende statistiekje: Lake Superior is qua oppervlakte nog geen dertig procent van alle grote meren bij elkaar, maar bevat door de diepte meer water dan alle andere meren bij elkaar. Het wrak van de Edmund Fitzgerald ligt bijvoorbeeld op ruim 170 meter diepte, maar dat is lang niet het diepste punt van het meer. En als dat niet indrukwekkend genoeg is; Lake Superior is verreweg het grootste zoetwaterreservoir op Aarde.
We springen na een bezoekje aan het strand bij het museum en de vuurtoren in de auto en rijden richting de van ver aangegeven Tahquamenon Falls. Deze waterval is, als we er eenmaal zijn aangekomen, niet zo spectaculair als ik verwacht had, maar het is wel mooi en het naastgelegen restaurant met eigen bierbrouwerij is zowel gezellig als goed vertoeven.
Na een etentje daar rijden we via het kleine Newberry, een van de weinige stadjes in de Upper Peninsula, naar Munising. Op weg tussen deze stadjes komen we terecht op de langste rechte weg die ik ooit gezien en gereden heb en achteraf blijkt het ietsje meer dan 42 kilometer te zijn. Juist ja, een marathon rechtdoor in de avondzon langs… helemaal niets. Zelden zo’n saaie weg gereden, maar uiteindelijk wel een grappig idee en prachtige locatie voor een daadwerkelijke marathon, die blijkt er overigens nog niet te zijn.
Na een overnachting in Munising stappen we in de auto richting Wisconsin, maar niet voordat we door de enige echte stad en langs de enige universiteit van de U.P. zijn gereden; Marquette en hun Northern Michigan University. Marquette blijkt een schattig, koloniaal havenstadje te zijn met een vervallen dok als markante blikvanger in de haven. In combinatie met een geparkeerde jaren ’60 Corvette een kans op een unieke foto. Ik ben d’r blij mee en we rijden door, op weg naar nergens.
Nergens ja, want hier is oprecht niets. Geen echte steden, geen echte blikvangers. Er is bos, er zijn houten cabins en af en toe een verlaten of verdacht stil tankstation. We vinden echter via internet in het kleine Greenland, MI de Adventure Mining Experience. Dat klinkt goed en eenmaal aangekomen blijkt het een tour door een verlaten kopermijn te zijn. We kiezen voor de spectaculaire optie en gaan mee met de ‘Miner’s Tour’.
Het kost 40 euro, maar bevat zowel alle routes van de korte en middellange tour – die kosten zo’n 15 tot 20 euro – en een unieke kans op een spannend actief moment. De mijn blijkt slechts verlicht door de lampjes op onze bouwhelmen en met een jonge gids en oudere gids-in-opleiding springen we in een 4WD-truck die ons naar de mijningang brengt. Voor ons zien we slechts een donkere gang en dat blijkt op twee korte stops aan andere uitgangen na het motto. Donker, duister, gitzwart.
Na ruim anderhalf uur haken twee andere toeristen af voor ons laatste deel van de trip; zo’n 25m abseilen in een nauwe mijnschacht van het eerste naar het tweede niveau van deze in totaal dertien verdiepingen diepe mijn. De onderste elf verdiepingen staan echter vol water, dus dit is het diepste dat we kunnen gaan. Na een vermoeiende en spannende afdaling volgt een serie van steile paden waarbij we stevig gezekerd onze weg vinden tot aan een uitgang die verbazingwekkend dicht bij de parkeerplaats blijkt te liggen.
Daar ligt overigens ook een gat in de grond. Dit gat blijkt de oude liftschacht te zijn, die ooit is volgestort met puin en autowrakken in een poging het gat veilig te dichten, maar inmiddels zakt de bodem alsnog weg en staan er flinke hekken om nietsvermoedende voorbijgangers in dit populaire motorcrossgebied te waarschuwen. Hoe dan ook, het is een spectaculaire drie uur durende wandeling door de berg geweest en we hebben er alles behalve spijt van. De belofte uit reviews dat dit de beste toeristenattractie op de Upper Peninsula is lijkt wat ons betreft waargemaakt, maar dat is natuurlijk wel relatief, want er is dan ook weinig anders te doen hier.
Later die dag rijden we na een hapje te eten in het havenstadje Ontonagon via het Porcupine Mountains State Park en panorama op het Lake of the Clouds tot in Ironwood, Michigan. We keren voor het eerst in bijna twee weken terug in de Central Timezone en zitten weer op zeven uur tijdsverschil met Europa. De nummerplaten met Wisconsin erop voelen toch het meest vertrouwd en we joelen vrolijk als we terugkeren in America’s Dairyland.
Twee uur later ben ik echter voor het eerst sinds mijn New York Rangers-roadtrip in november 2010 terug in Minnesota, maar over die reis en de laatste dagen in Madison lees je meer in een blog over een paar dagen.