Walmart, pasta and movies
Toen ik vijf jaar geleden naar huis vloog na mijn eerste bezoek aan de VS, hoopte ik snel terug te keren. Het duurde tot eergisteren en dat is lang, maar de voorliefde voor Amerikaanse sport is gekomen en gebleven en ik heb iets met dit land. Het doet me iets. Van overdreven commercials tot een kleine Stars and Stripes in een tuin en van de bijzondere en opvallende winkels en restaurants tot de soms verborgen maar nooit aflatende trots op dit land. Al wordt die trots hier in het zuiden niet echt verborgen. De mensen hier zijn darn proud to be American. Darn he, niet damn, want dat is vloeken.
Vandaag, donderdag vijf augustus, was een rustige dag. Ik werd vroeg wakker, maar had toen wel al negen uurtjes geslapen en ik ben opgestaan en heb wat spelletjes gespeeld en een boek gelezen. Na enige tijd besloot ik dat het tijd was om te douchen, maar kleine dingen kunnen zo anders zijn en dat is wel eens hilarisch én lastig. Wie verzint er nu dat je om het water van de kraan naar de douchekop te veranderen, moet trekken aan de onderkant van de filter van de kraan? Nou, ik alvast niet, dus Maarten en ik waren zo’n tien minuten verder voordat we die puzzel hadden opgelost. Wel heerlijk gedoucht, daarna wat email gedaan, gebruncht met zacht brood, plakjes cheddar en blueberry muffins en toen voor de tv geploft. En in Amerika is altijd reclame en overal reclame, behalve op veel filmzenders, die al heel snel blockbusters mogen uitzenden zonder dat ze achter de decoder zitten. En daar zaten we, om half een ‘s middags, onder de koele airco - die met een buiten temperatuur van zo’n 35 graden en zeer hoge luchtvochtheid onmisbaar is - naar “2012” te kijken. Onvoorstelbaar matige pulpfilm, maar in HD wel hele mooie pulp.
Een deel van de middag brachten we door in de Walmart, die alles was wat ik ervan verwacht had, alleen dan wat rommeliger. Ik vind het een soort bizar grote mix van de Aldi en de Makro, maar dan onwijs groot. Hilarisch ook, omdat ook hier weer hele gewone dingen heel anders gaan. Je kassajuffrouw pakt gewoon je spullen in! En het werkt nog ook, de rij gaat echt snel. Meneer Albert Heijn, als u dit leest; invoeren in Nederland alstublieft. In ieder geval bij Walmart wat campingspullen en een extra SD-kaartje gekocht en natuurlijk gewone boodschappen gedaan, zodat we ‘s avonds lekker pasta konden maken.
Na de maaltijd hebben we de laatste vouchers voor de reis geprint, nog wat pretparktickets met korting gekocht voor morgen en zijn we met zijn allen op de bank geploft om uitermate hard te lachen om de comedy “Talledega Nights: the ballad of Ricky Bobby“. Typisch Amerikaanse humor, waarin gruwelijk de draak wordt gestoken met het stereotype van de bierdrinkende, domme redneck die alleen maar van NASCAR houdt, maar het is stiekem ook een eerbetoon aan de prachtige traditie die rond deze autosport hangt. Hoe dan ook, een hilarische film met strakke country- en rocksoundtrack en extra leuk omdat we aanstaande maandag tijdens onze roadtrip, en route van Atlanta naar Memphis, zeker even gaan proberen een blik te werpen op de legendarische oval van de Talladega MotorSpeedway.
Goed, het is weer bedtijd, blog komt zoals waarschijnlijk gebruikelijk wordt een dagje later dan geschreven online, want op het moment dat ik dit in bed lig te typen, liggen jullie al lang te slapen. Tegen de tijd dat je dit leest, zijn we in alle vroegte richting Raleigh vertrokken voor het ophalen van onze huurauto en zijn we op weg - of reeds in - een van Amerika’s grootste pretparken; Carowinds nabij Charlotte, North Carolina. De volgende blog verwacht ik zaterdagavond of zondagochtend, als ik niet alleen achtbanen en highways, maar ook onze avonturen in Atlanta, kan laten zien.
Voor nu; prettig weekend en we spreken elkaar spoedig. We’re on the road again.
