On The Road Again
De afgelopen tijd heb ik ontdekt dat het soms heel erg lekker kan zijn om niet teveel te internetten, niet te vaak bereikbaar te zijn en dat niet iedere reis leuker wordt als je alles maar op de gevoelige plaat probeert vast te leggen. Vandaag wat weinig foto’s en enige tijd tussen blogs, maar laat ik de afgelopen twee weken verdelen in twee blogs, waarvan nu de eerste.
Op vrijdag 4 augustus stapten we na een hoop inpakken en verhuizen in de auto richting Chicago en via Indiana naar Jackson, Michigan. Een ritje van zo’n zeven uur op weg naar het huis van de ouders van Grace. De rit ging voorspoedig op wat werkzaamheden rond Chicago na dan, maar die zijn er eigenlijk altijd rond de op twee na grootste stad van Amerika. Het hoort er in zo’n regio een beetje bij en met de radio aan en geen tijdslimiet hebben we niet zo’n moeite met deze reis.
Als we in Jackson van de snelweg gaan en tussen de rode schuren door naar haar huis rijden besef ik wederom hoe mooi het hier is. Glooiende heuvels, bos en akkerland wisselen elkaar af en overal zijn kleine meertjes en riviertjes. Als we tussen de bomen de oprit op rijden denk ik voor de tweede keer, net als toen in November – toen Grace nog “een studiegenote” heette op deze blog en ik ‘gewoon’ voor Thanksgiving langs ging – dat dit huis is schitterend is. Hout, zelfgebouwd, fantastisch uitzicht en gewoonweg een fantastische plek om te wonen.
De eerste dag brengen we door op de bruiloft van een van Grace haar beste vriendinnen van high school. Hier trouwt men nu eenmaal wat eerder en met een mooie trouwerij in het park en na een feest in een lokale gelegenheid komen we laat thuis. De spookachtige rit door de mist vanuit de omringende moerassen is spannend en we zien hier en daar een hert voorzichtig naar onze auto kijken vanuit de struiken langs de weg.
We verblijven met plezier in en rond het huis en gaan dinsdagavond naar de lokale Jackson County Fair. Een kermis met dierenmarkt en altijd een optreden van een grote pop, rock of countryartiest. Dit jaar is dat niemand minder dan legendarische outlaw countryheld Willie Nelson (& Family) en we genieten in de avondzon van zijn grootste hits als On The Road Again, Blue Eyes Crying In The Rain en You Were Always On My Mind. Tot mijn grote plezier speelt hij ook de persoonlijke favoriet, met veelzeggende titel, Whiskey For My Men, Beer For My Horses. Prachtig om zo’n oude vent nog zo te zien genieten van een concert, de interactie met zijn fans en hij is een rasartiest die alles geeft. Zo hoort het!
De dagen hierna komt meer familie op bezoek en we gingen op donderdag met Grace’s neefje en nichtje een van mijn grote dromen in vervulling laten gaan; een dagje naar attractiepark Cedar Point in Sandusky, Ohio. Het is het grootste pretpark van de wereld qua achtbanen (18 stuks!), waterattracties en andere zaken, en wat een plezier om hier rond te lopen. Ik kan door beperkte drukte vrijwel alle grote attracties bezoeken en meteen even 14 nieuwe achtbanen op het lijstje bijschrijven. Heerlijk, maar door de warmte en drukte wel vergeten om echt foto’s te maken. Ach, dat moet volgend jaar dan maar, want hier komen we zeker terug
We brengen daarna nog wat dagen door rond het huis met wat schietoefeningen met een klein kaliber wapen met scope en ik schiet wat plaatjes rond het huis. De kids knappen ondertussen samen met Grace een oud tuinhuisje op en toveren dat in de toekomst om tot een eigen logeerstek en plek om lekker te kunnen lezen en relaxen. Die foto’s vind je bij deze blog, want veel andere foto’s heb ik eigenlijk niet. Teveel genoten van alle ervaringen dus. De volgende blog gaat over onze roadtrip van de laatste dagen en die is iets spannender. Tot snel!