Homecoming
Ik besefte vandaag op 11.500 meter hoogte ergens boven Nova Scotia dat ik niet meer met een jubelend gevoel in het vliegtuig was gestapt en zo uitgelaten was om in Amerika aan te komen. Dat is niet omdat het niet meer leuk, maar dat is omdat ik me er langzaam van bewust ben geworden dat Amerika niet meer ver weg is, maar ineens gewoon erbij hoort. Na een aantal toffe weken samen in Nederland en Italië is het nu tijd voor de tweede lange episode in Amerika. Ik blijf hier namelijk een weekje of zes en ga daarin weer roadtrips maken, sportwedstrijden bezoeken, relaxen in de countryside en vooral heel erg veel lol maken. Met Grace en hopelijk nog een heleboel andere mensen die ik hier ken.
Het is nu 23.45 Nederlandse tijd terwijl ik dit zit te typen op vliegveld O’Hare International in Chicago. Lokale tijd is 16.45 en zometeen zal USAir 723 uit Philadelphia ook wel landen. Daarna tillen we onze koffers op de bus naar Madison en keer ik straks terug in de stad waar ik met zoveel plezier heb gewoond en zoveel unieke herinneringen heb. Ergens voelt het heel erg gek om er na zeven maanden weer terug te keren, maar van de andere kant is het ook wel thuis komen. Vijf maanden daar maakte thuis thuis, zeven maanden in Nederland deed me Amerika en vooral Madison wel missen. Ik ben blij als ik straks aan Lake Mendota bij de bushalte voor Memorial Union uit de bus stap en als we over University Avenue en langs Camp Randall Stadium naar huis lopen.
Omdat ik na een uurtje in Amerika nog niet zoveel te melden heb – al heb ik net wel al een twitterkennis uit Nederland hier even ontmoet die in Chicago limochauffeur en sportschrijver is en toevallig in de buurt was – wil ik vooral nog even snel een dikke pluim geven aan Aer Lingus; de Ierse vliegtuigmaatschappij die mij van Brussel-Zaventem via Dublin naar de Midwest Metropole bracht. Goed personeel, best wel wat beenruimte, moderne toestellen en een heerlijk entertainmentsysteem. Een vliegtuigmaatschappij die ‘on demand’ Top Gear, Dexter en Boardwalk Empire aanbied is goed bezig en dan heb ik nog niet vermeld dat via de jukebox alle albums van de Beatles, Bob Dylan, Arcade Fire en ook complete albums van Deadmau5, Adele, Jackson Browne, Muse en andere topacts te beluisteren waren. Bijna duizend albums, tientallen films, vele tv-shows en alles via een scherp touchscreen. De vlucht is daardoor echt voorbij gevlogen (ha!) en ik heb me geen moment verdeeld.
Heb ik al wat te klagen? Ja, het is misschien logisch als je in de zomer hierheen komt, maar het is hier snikheet. Chicago gaat gebukt onder een hittegolf die overdag tot 40 graden reikt en ’s nachts maximaal vijf graden afkoelt en sowieso nooit onder de 30 komt. De stad en eigenlijk de hele regio snakt naar onweer, regen en verkoeling. Ach, het was in Italië ook heet en ik ben er vorig jaar in de South ook aan gewend geraakt. Het is nu eenmaal zo en dit hoort ook bij Amerika.
Hoe dan ook. Ik ga weer bloggen. Geregeld ook, als we iets tofs doen, als ik iets leuks zie of zomaar als ik niets zit te doen op de veranda naast de deur. It’s good to be back.
PS. Deze blog heet Homecoming, naar het feest waarbij oud-studenten terugkeren naar hun geliefde campus om de sfeer van vroeger weer te proeven. Nu is er voor mij geen parade, footballwedstrijd of wat dan ook, maar het voelt wel zo.