State of Hockey
Toen ik vijf jaar geleden, in oktober 2005, voor het eerst in Amerika was heeft dat een dusdanige indruk gemaakt dat ik altijd terug heb willen gaan. Het heeft even op zich laten wachten, maar ik ben er weer en als ik iets moest noemen van die reis toentertijd wat mijn leven heeft veranderd, dan is het wel die ijshockeywedstrijd in Madison Square Garden en hoe ik enkele maanden later niet anders kon toegeven dan dat ik een enorme ijshockeyfan was geworden en dan vooral van de New York Rangers.
Eenmaal in Madison aangekomen, werd ook het speelschema voor het huidige NHL-seizoen gepresenteerd en daar stond iets heel interessants op vernoemd. De New York Rangers zouden naar Minnesota komen in november voor een wedstrijd tegen de Minnesota Wild, die in St. Paul spelen, een van de twee Twin Cities, samen met buurstad Minneapolis. Gelukkig heb ik in Madison een mede-Rangersfan en we kijken vrijwel alle wedstrijden samen en die had er wel oren naar om samen de roadtrip naar Minnesota te maken voor dit duel en dus kochten we maar kaartjes. En tja, als je dan dé kans hebt om zoiets te zien, waarom dan niet meteen op rij 13 aan de kant waar de Rangers twee keer aanvallen van de drie periodes?
In de weken voor de roadtrip kwamen er wat reisgenoten bij en uiteindelijk vertrokken we na wat geklooi om een huurauto te regelen in onze luxe Toyota Camry richting de Twin Cities. Op tijd, want alsof NHL nog niet genoeg is, hadden we ook maar kaartjes gekocht voor een NBA basketbalwedstrijd in Minneapolis tussen de Minnesota Timberwolves en de Los Angeles Lakers. $11 betalen om Kobe Bryant, een van de beste NBA-spelers allertijden, te zien spelen? Sign me up! De rit van Madison naar de tweelingsteden is ongeveer vijf uurtjes, maar die waren behoorlijk snel achter de rug en we waren net op tijd voor het eerst fluitsignaal. De wedstrijd zelf werd zoals verwacht gedomineerd door de Lakers, maar de sfeer was oké, er zaten hilarische mensen achter ons en het was een toffe ervaring.
Onze slaapplek voor twee nachten was het hostel in Minneapolis, gelegen in een statig huis in een suburb, maar op loopafstand van downtown en dat was handig, al was het steenkoud en zijn we uiteindelijk heen gelopen, maar hebben we terug een taxi gepakt. Brrr, -12 en een fikse bries is niet tof. Anyway, de dag erna ging de rest van onze groep terug naar Minneapolis en zijn Rico - mijn Rangersmaatje - en ik in de auto gestapt en naar St. Paul gereden. We hebben de ochtend en vroege middag doorgebracht in het Minnesota Museum of Science en hebben daar uitermate genoten van de IMAX-film Hubble, die op indrukwekkende wijze de omvang van ons heelal en schoonheid van ruimtevaart laat zien. Absolute aanrader!
En toen begon het wachten op de wedstrijd. We zijn naar het stadion gelopen in onze Rangers-jerseys en hebben tijdje door de Wild-fanshop gedwaald en voorzichtig gevraagd waar de spelersingang was. Die bleek óf via de deur naast de fanshop te zijn óf via het hotel en niet zichtbaar voor fans. Oké, we zijn er toch al, dus maar rustig in de lobby van de arena rondgehangen bij dé deur en jawel... we hebben gemazzeld. Eerst kwamen Sam Rosen en Joe Micheletti de trap af, zij zijn de commentaarcrew van de Rangers en vooral Sam Rosen is een legendarische Amerikaanse sportjournalist, een beetje de Jack van Gelder van de VS. Zij namen echt de tijd voor een praatje en een foto en intussen liepen al wat spelers langs. Na ons onderonsje met Sam en Joe kwamen nog meer spelers en uiteindelijk hebben we een aantal van onze helden ontmoet. (Op de eerste foto Rico en ik met Sam & Joe, op de tweede foto staan we met Rangershelden Ryan Callahan en Dan Girardi.) Heel, heel erg bijzonder en heel erg gaaf en gelukkig waren ze allemaal even vriendelijk en namen ze allemaal de tijd voor ons. Oké, misschien logisch, als enige Rangersfans aanwezig ver weg van NYC, maar we waren niet tijdens de wedstrijd niet geheel alleen en er zullen zo'n driehonderd NYR fans verspreid door het stadion hebben gezet. En aangezien de 20.000 Wild fans twee keer konden juichen, maar wij gelukkig vijf keer konden juichen, hebben we een aanzienlijk leukere avond dan de thuisfans gehad. Overigens wel heel fanatieke en stoere fans, maar de bijnaam van Minnesota is niet voor niets de "State of Hockey". 5-2 winnen voelt lekker en het was bijzonder, heel erg bijzonder. Let's go Rangers!
De terugreis van het stadion naar het hostel was minder leuk, want een ritje van 15 minuutjes duurde drie uur vanwege hevige ijzel. We hebben tientallen ongelukken gezien, auto's en zelfs een bus van de weg zien glijden en zijn zelf met voorzichtig rollen en glijden en hier en daar wat geluk veilig aangekomen op onze bestemming. Uiteindelijk waren er 400 geregistreerde ongelukken met politie-assistentie die avond, maar dat is dus zonder de vele, vele ongelukken met alleen wat blikschade. Uniek om mee te maken, maar hopelijk nooit meer. De rem vol intrappen en dat er dan helemaal niets gebeurd is helemaal niet grappig, net als een bocht insturen en dan rechtdoor blijven rijden. Dat hoeft van mij toch niet zo.
De laatste dag dooide het echter alweer, waren de wegen vrij van wrakken en zijn we naar de Mall of America gereden in Bloomington, Minnesota. Het is dé attractie van de verder vrij saaie Twin Cities en het is het grootste winkelcentrum van de Verenigde Staten. Er zijn meer dan 500 winkels, maar het staat ook bekend als de locatie van Nickelodeon Universe, een van de grootste indoorpretparken van de wereld met vier serieuze achtbanen, een wildwaterbaan en een hoop familieattracties in een uniek aangeklede omgeving. Hoogteverschil, bomen, waterpartijen, huizen en raketten, het staat er allemaal in het hart van een enorme winkelcomplex. We hebben er even geshopt en rondgelopen en daarna lekker wat achtbanen gedaan en het park bezocht. Het is vrij toegankelijk, maar je betaalt óf per ritje óf koopt voor $30 een armbandje wat onbeperkte toegang tot alle attracties geeft en op een rustige middag zonder wachtrijen is zo'n armbandje wel erg praktisch. Ik had een veel kinderlijker park verwacht en was prettig verrast door het attractieaanbod en de unieke aankleding. Helemaal goedgekeurd.
Toen we na wederom een ritje van vijf uurtjes terug waren in Madison en ik me realiseerde dat ik 72 uur later alweer 800km verderop zou zijn en nog even twee papers moest schrijven, heb ik me verstopt op mijn kamer met een zak eten en fles cola en heb ik urenlang keihard gewerkt. Een uurtje voor de deadline had ik alles af, alles geprint en met trots ingeleverd. Ik heb het werken onder fikse tijdsdruk inmiddels helemaal onder de knie, al had het soms wat minder druk gemogen.
In de volgende blog méér over de volgende reis, de verste en meest Amerikaanse reis tot nu toe die mij via bus, de Windy City, drie staten, Amtrak Trains en Ford tot diep in het ware hart van Amerika zou brengen voor traditie, historie en heel veel countryside fun. Die blog komt dit weekend. En vergeet niet mijn Herfst-updates ook te lezen!
groeten uit NL!