Moving America Forward
Ken je dat gevoel dat je iets meemaakt en dat je met zekerheid weet dat je je dat moment aan het einde van je leven nog altijd levendig zal kunnen herinneren? Ik dacht lang dat dat niet bestond, dat hele bijzondere momenten pas komen als je wat ouder bent, maar de afgelopen maanden in Amerika hebben dat beeld veranderd en unieke concerten, bijzondere familiemomenten en persoonlijke mijlpalen zijn misschien wat vanzelfsprekend, maar om als geschiedenisstudent tijdens je studieperiode in de Verenigde Staten op jouw campus de Amerikaanse president te zien spreken, dat is een scenario dat bijna te mooi is om waar te zijn. En toch gebeurde het.
Het gerucht ging al weken op de campus, want mensen "hadden mannen in pakken op het plein gezien die alles controleerden" en "ze hadden iets gehoord van vrienden bij de Democraten", maar het gevoel van opwinding toen bekend werd dat Barack Obama zou komen spreken op de campus was bijzonder en het werd erger en erger naar mate de dag dichterbij kwam. Op de dag zelf - dinsdag 28 september 2010 - was de stad een grote chaos, met overal politie, strengkijkende heren in diepzwarte pakken, rondcirkelende helikopters en vele, vele studenten met Obama-shirts, Obama-posters en hier en daar haatdragende conservatieven met posters over het enge socialisme en dat abortus enkel toegang tot de hel biedt. Niet dat iemand die laatste mensen ook maar een blik waardig gunde, maar ik genoot in stilte van alle heerlijke Amerikaanse clichés. Dit land is net als op tv.
Uiteindelijk hebben we ruim vier uur in de rij gestaan om binnen te komen, maar met lekkere broodjes, vruchtensap en onder een warm najaarszonnetje is het goed toeven met je vrienden. Na wat geduw en getrek zijn we allemaal door de metaalscanners gekomen, waren onze tassen gecheckt en liepen we het plein op. Niet alleen president Obama is gekomen om zijn kiezers aan te sporen toch echt naar de stembus te gaan op 2 november, maar voor zijn speech worden we ruim twee uur vermaakt door een lokale big band, sprekers uit de studentengemeenschap en topartiesten als Ben Harper en The National. Na het muzikale deel van het programma wordt er krachtig gespeecht door Wisconsins Democratische gouverneurskandidaat Tom Barrett (huidige burgemeester van Milwaukee) en door de beroemde en beruchte senator Russ Feingold (gekozen tot #1 vijand van lobbyisten in Washington) en dan staan ruim 15.000 student klaar voor het grote moment.
En ik geef toe, het was een kippenvelmoment, het was bijzonder en het was iets om nooit te vergeten, toen door de deuren van UW-Madison's Memorial Library dé president van Amerika, Barack Obama, naar buiten gelopen kwam en zwaaide naar de uitzinnige menigte. Wat nou, een enthusiasm gap? Het publiek klapte voor iedere krachtige zin, ze lachten om een aantal ijzersterke grappen en schreeuwden op perfecte getimede momenten uit volle borst "Yes, we can!". Ik vond het indrukwekkend om hem te zien spreken en ik was zeker niet teleurgesteld door het hele evenement, maar het was pijnlijk duidelijk dat de Democraten zich zorgen maken om hun positie en dat deze bijzondere speech vooral als doel had om zieltjes te winnen voor hun campagneteams en om de jonge Amerikanen weer naar de stembus te krijgen. Niet dat ik het daarmee oneens ben, want ik krijg spontaan buikpijn bij de gedachte dat de Republikeinen en hun Tea Party-volgelingen het hier weer voor het zeggen krijgen, maar het deed af aan de kracht van zijn woorden. Hij was te weinig een president en teveel de leider van de Democraten.
Hoe dan ook, het is een bijzondere kans. Hartje Madison, halverwege mijn droomreis hier en dan gewoon de president van de Verenigde State kunnen zien. Überhaupt, een wereldleider zien is altijd wel bijzonder, maar Barack Obama is op zoveel manieren een bijzondere president en het voelde en voelt echt als een middag om nooit te vergeten. Als ik op mijn oude dag mopperend mijn memoires op papier zet, dan is de dag dat ik de eerste zwarte president van Amerika zag, enkele weken na een bezoek aan Memphis en me verdiepen in de droom van Martin Luther King Jr. wel iets wat erin komt. Want zo blijkt maar weer, soms komen dromen gewoon uit, al maak je dat zelf niet meer mee.
Commentaar achteraf: Inmiddels is 2 november gepasseerd en het heeft in Wisconsin niet mogen baten. Deze van oudsher Republikeinse staat is teruggekeerd naar haar rode roots en heeft zowel voor senator als gouverneur gekozen voor een Republikein. De stad Madison stemde wel 70% Democratisch, maar het conservatieve achterland bepaalde anders. Teleurstellend, want de Democraten hadden met een weekje extra misschien nog een omslag kunnen bewerkstelligen. Het mocht niet zo zijn.