The Windy City
De afgelopen twee weken waren ongekend druk. Ik ben na het schrijven van de laatste blog aan huiswerk begonnen en heb sindsdien gestudeerd, gefeest en een te gekke paar dagen met mijn moeder en zusje gehad. De eerste dagen na het weekend dat we naar Camp Randall zijn geweest waren rustig qua gebeurtenissen, behalve dat ik vreselijk hard gestudeerd heb om alles af te krijgen voordat de familie zou arriveren. Het is gelukt, vraag niet hoe, maar het is gelukt.
Om woensdag zijn ze aangekomen en zijn we op ons gemak met wat vrienden van me iets gaan eten en dat was eigenlijk wel supergezellig. Daarna zijn de dames - inmiddels 30 uur wakker of zo - terug naar hun hotel gegaan en ben ik op mijn gemak gaan slapen. De dag erna had ik een berg aan opdrachten en colleges en hebben we elkaar pas om 17.00 weer gezien. We zijn in de auto gestapt, hebben met een countryzender aan beetje door Wisconsin getourd en in het übertoeristische Wisconsin Dells een hapje gegeten bij Cracker Barrel. Altijd goed, altijd lekker, altijd gezellig. De dag erna zou een beetje een reisdag zijn, dus we zijn op tijd gaan slapen.
Na mijn college op vrijdagochtend heb ik mijn koffer gepakt, mijn moeder en zusje rondgeleid over een deel van onze mooie UW-Madison campus en zijn we in de auto gestapt richting het zuidoosten. Uiteraard weer een lekkere countryzender aangezet en de navigatie ingesteld op Schaumburg, Illinois. Hier ligt de Woodfield Mall, een van de grootste winkelcentra van Amerika en daar hebben we uitermate gezellig geshopt en gegeten bij het Rainforest Café. De rit naar Chicago kende wat familie, maar eenmaal downtown is gewoon te gek. De skyline is in ieder geval indrukwekkend.
De volgende twee dagen lopen we door downtown Chicago en genieten we van schitterende oude en moderne kunst in het Art Institute, maken we hilarische familiekiekjes in de Cloud Gate (het kunstwerk beter bekend als 'de boon'), eten we heerlijke hamburgers in het Hard Rock Café, bezoeken we de Navy Pier, gaan we wandelen over de Magnificent Mile, winkelen bij Macy's, naar het Skydeck op de Willis Tower (voorheen; Sears Tower, hoogste gebouw van Amerika met uitzicht op de 103de verdieping) en ik ga zelf nog - als de dames uitgeteld in het hotel blijven op zondagavond - nog naar een honkbalwedstrijd van de Chicago White Sox tegen de Detroit Tigers. Een uitstekend weekend, waarvan de foto's deels voor zich spreken en ik vond Chicago net iets minder levendig dan New York, maar de stad is wel prachtig qua architectuur en parken en het voelt gezellig en divers. Zeker weten een stad om nog eens terug te keren.
Op maandagochtend hebben we weer afscheid genomen op het vliegveld in Chicago. Helaas, en wat voelen net geen 6 dagen dan als veel te kort, maar in onze drukke programma's en met de dames nog op doorreis naar New York ging het niet anders. Ik ben in ieder geval blij dat het mooie Madison en mijn leuke vrienden hier hebben kunnen zien en dat we samen hebben genoten van Chicago. Toch weer twee mensen om me heen overtuigd van hoe ongelofelijk mooi en gaaf Amerika kan zijn. Ik ben daarna in de auto gestapt en terug naar Madison gereden, wat dan toch 2,5 lange uren zijn tussen de akkerlanden, het graan en de koeien van southern Wisconsin. Grappig wel, hoe onder het bord "Welcome to Wisconsin; America's Dairyland" doorrijden ineens wel als thuiskomen voelt.
De rest van de week heb ik hard gestudeerd, mijn eerste wat langere paper geschreven en in het weekend als vanouds gefeest met vrienden. Ik heb op zaterdag nog een American footballwedstrijd van de Badgers bezocht die onvoorstelbaar saai was. Saai? Ja, saai, want er is echt geen bal aan als je met 70-3 wint en werkelijk geen minuut spanning voelt. Het leukste was nog gewoon het feest op de tribune en beetje rondhangen met je vrienden, maar da's stiekem sowieso het leukste aan de wedstrijden tot nu toe. Dat veranderd de komende weken trouwens wel, want vanaf nu spelen we tegen serieuze tegenstanders uit de regio en onze conference zoals aartsrivalen Minnesota en Ohio State. Ik heb daar wel extra veel zin in, want die dagen schijnt het stadion nog net dat extra beetje sfeer te hebben en het is nu al zo ontzettend gaaf.
Over ontzettend gaaf gesproken; dinsdag 28 september is een dag die ik nooit zal vergeten. Waarom niet? Omdat de leider van de vrije wereld, de belangrijkste en machtigste politicus op Aarde en held van Europa en jong en progressief Amerika op bezoek kwam op onze campus en ik was erbij. Deze blog bevat foto's tot nu toe, maar morgen een blog over de dag dat Madison zinderde omdat de Amerikaanse president Barack Obama ons stadje bezocht en de dag dat ik met duizenden anderen ademloos luisterde naar deze bijzondere man. Het was geweldig, dat verklap ik maar vast.