On Wisconsin!
Ik weet het, ik weet het... het was weer erg stil deze week. De drukte rondom het studeren, ontmoeten van mensen, bezoeken van leuke dingen en allerlei andere zaken hielden me enige tijd van het bloggen. Het is nu zondagmiddag, ik zit beetje football te kijken, dus tijd om een blog te typen.
Vorig weekend stond in het teken van het eerste weekend omringd door colleges, maar dat wil niet zeggen dat er op vrijdag en zaterdag niet uitstekend gefeest kan worden en dat deden we dan ook. Het wordt inmiddels saai, maar zonder huiskamer in mijn flat ga je snel naar anderen toe of naar een kroeg om gezellig wat te kletsen, drinken en zelfs tv te kijken. Vooral sport overigens, iets anders zie je hier niet op de vele flatscreens waarmee alle kroegen zijn vol gehangen. Na een late avond zaterdag zijn we vervolgens met een aantal Nederlandse studenten en een Amerikaanse vriend van me vroeg opgestaan en naar het nabij gelegen stadje Wisconsin Dells gereden, omdat we daar het Noahs Ark Waterpark wilde bezoeken. Het grootste waterpark van Amerika en misschien wel van de wereld met 49 glijbanen, twee gigantische golfslagbaden en tot die glijbanen behoort een glijbaan met een looping, een hele lange glijbaan met speciale bootjes en een hoop extreem ander spul. Het weer was wat grijs, het regende soms, maar dat maakt als je in shorts door zo'n park loopt niet zoveel uit. Een uitstekende dag, al zijn de achtbanen aan de horizon in dit stadje een reden om zeker nog terug te gaan deze maand!
Daarna was het op maandag een dagje om rustig te studeren, want het was Labor Day en da's een vrije dag hier in Amerika. Vervolgens van dinsdag tot vrijdag vakken gevolgd, veel genoteerd tijdens lange hoorcolleges en al flink gediscussieerd tijdens de discussion sections. Het studeren bevalt hier heel erg goed en het is een motiverende omgeving met fantastische docenten en je voelt je echt uitgedaagd om topwerk te leveren. Dat komt mede door de trots en de uitstraling van de universiteit, die - geheel terecht natuurlijk - niet onder stoelen of banken steekt dat ze tot de top van Amerika en de wereld behoren en dat jíj als student daar een belangrijk onderdeel van bent. Die boodschap is soms subtiel en soms heel duidelijk te zien en het gevoel van trots dat daarbij hoort is iets wat ik uit Nederland niet ken.
De ultieme samenvatting van die trots is college gameday in Camp Randall Stadium, als ruim 80.000 studenten, oud-studenten, inwoners van Madison en andere sportfans in felrode outfits richting de campus rijden, lopen en dansen voor een American footballwedstrijd van de Wisconsin Badgers. Ik vond het een ongelofelijke ervaring om zo'n wedstrijd te bezoeken en kan nu al niet meer wachten om over 2 weken weer in mijn felrode Badgers-sweater naar het stadion te lopen en samen met de marching band en andere fans liedjes te zingen, te juichen voor onze studiegenoten - want alle spelers zijn verplicht ook studenten, al zullen we het over het niveau maar niet hebben - en het is een ongekend wij-gevoel wat je je niet kunt voorstellen als je er niet bij bent geweest. De wedstrijd gisteren - op zaterdag 11 september - was natuurlijk beladen door de datum en de wedstrijd werd voorafgegaan door een kort, maar imposant moment van stilte en verder geen uitbundige memorial. Wisconsin is niet zo nationalistisch en typisch Amerikaans, het is veel meer als Europa volgens velen en ze stemmen hier in de steden dan ook massaal op de Democraten.
Verder is er weinig nieuws, behalve dat het nog maar drie nachtjes is tot mijn moeder en zusje hier op visite komen en we samen een weekend naar Chicago gaan. Het zal raar zijn om ze na 6 weken weer te zien en te weten dat ik ze daarna weer 3 maanden niet zal zien, maar het is fijn om ze hier te hebben en rond te leiden door de stad. Omdat ik alweer ben vergeten foto's van mijn kamer te maken, heb ik besloten dat mama en Meike en het maar eerst mogen zien en daarna krijgen jullie de foto's. Sorry! De foto's van deze week zijn allemaal van de wedstrijd, maar dat is vooral omdat het veel heeft geregend deze week en ik weinig heb bezocht wat jullie echt móeten zien. Een supermarkt is tenslotte overal hetzelfde.
En mede omdat mama en Meike komen; ik beloof plechtig deze week nog weer te bloggen. Tot snel!
Een fijne tijd met je moeder & zusje gewenst en blijf blogs schrijven, want je schrijft echt hartstikke leuk!
Haha, whooee. Hé broer.. tot woensdag.