Week 1
Het is vandaag woensdag één september. Het is alweer een week geleden dat ik in Madison arriveerde en ik realiseerde me ineens dat ik helemaal niet meer had geblogd. Schandalig natuurlijk, al heb ik het geweldige excuus dat ik de laatste dagen weinig te doen had en dat we nu pas eindelijk beetje aftrappen hier. Ik zal in het kort even mijn laatste paar dagen omschrijven.
Feest, ontmoetingen, late avonden, brakke ochtenden, vijftig nationaliteiten. Klinkt als gezellig? Dat is het ook. Ik geef toe dat ik zelden zoveel heb gefeest en geborreld als de afgelopen week, maar als je nieuwe mensen ontmoet en elkaar beter wil leren kennen dan is samen eten of wat gaan drinken natuurlijk de beste optie en in zo'n eerste week ontmoet je natuurlijk nogal wat mensen. Aangezien een aantal van de gangmakers in onze groep ook daadwerkelijk op mijn gang wonen, is de beroemde sportbar State Street Brats inmiddels onze huiskamer geworden, omdat deze op twee minuutjes lopen van ons gebouw ligt.
De eerste dagen voelden eenzaam, omdat ik niemand echt goed kende en niet snel met een local lang genoeg bleef praten om nummers of mail uit te wisselen. Dat veranderde op vrijdag, toen ik na een paar minuten al door iemand werd meegevraagd naar een concert en voordat ik het wist zat ik te eten en drinken met een aantal PhDs van Berkeley. Daar zit je dan, als derdejaars uit Nederland die nog wel een paar jaar moet. Het staat wel symbool voor deze stad, waar iedereen elkaar aanspreekt, waar iedereen geïnteresseerd is in wie je bent en wat je doet en waar ze trots zijn op hun fatsoen en vriendelijkheid. Waar de meeste mensen zijn zoals ik graag wil zijn.
De afgelopen dagen stonden vooral in het teken van ontmoetingen met andere uitwisselingsstudenten, veel lunches, veel uitwisselen van mailadressen en Facebooknamen en een hoop lol. Dat zal wel minder worden als we morgen beginnen met lessen en onze tijd hard nodig hebben om opdrachten en leeswerk te voltooien, maar tot nu toe is het hier uitstekend vertoeven en heel goed stappen. Ik begin morgen pas om 11.00, dus ik vermoed dat we vanavond als het droog is nog wel een drankje doen op het Memorial Union Terrace en anders is de weg naar State Street Brats snel weer gevonden.
De komende weken staan in het teken van studeren, al ben ik blij dat ik over twee weken mijn zusje en moeder mag verwelkomen in Madison en dat ik voor volgende week zaterdag 11 september, inmiddels alweer 9 jaar na dato, kaartjes heb weten te bemachtigen voor de seizoensopener van het Wisconsin Badgers american footballteam. Het wordt een spektakel met zo'n 80.000 toeschouwers in het stadion en ik kan niet wachten!
Vandaag was de eerste dag met echt officiële zaken, want we hebben met een aantal vrienden de chancellor's Convocation bijgewoond. Dit is de opening van het academische jaar, het wordt gehouden in het ijshockeystadion en er waren circa vijfduizend studenten aanwezig die luisterden naar inspirerende speeches, die met een daverend applaus alle uitwisselingsstudenten hebben welkom geheten - da's indrukwekkend, ze klappen tenslotte voor jou en het voelt alsof de stad je omarmt - en die uiteindelijk samen het prachtige Varsity zongen, het 'volkslied' van de universiteit. Van dit evenement zijn ook de paar foto's die ik heb, want vanwege regen vandaag en gisteren heb ik buiten maar weinig gefotografeerd.
Aangezien morgen alles echt echt echt begint, verwacht ik ietsje sneller te bloggen dan deze week. Voor nu weer tot snel en hoop dat alles oké is daar in Nederland!
Have fun dude!