Blogvrije week
De afgelopen dagen, bijna week zelfs, was blogvrij. Ik weet het, da's na een hoop dagelijkse updates even wennen voor alle trouwe lezers (dank aan jullie allemaal!), maar ik wilde even weten hoe het ook weer is om echt verstoken te zijn van telefoon en internet. En geloof me, dat is na jaren van dagelijks bellen, mailen en surfen een keer heerlijk. Ik heb na een felicitatietelefoontje aan iemand van het thuisfront mijn telefoon uitgezet en een paar dagen mijn neus in de wind gehouden op de Water Music. De Water Music is de prachtige zeilboot van Maartens vader en we hebben er drie dagen mee rondgezeild - en door gebrek aan wind soms ook gemotord - op de Chesapeake Bay aan de Amerikaanse oostkust.
De zeilboot is echt van alle gemakken voorzien en wat je eventueel niet hebt, dat vind je dan wel in de jachthavens waar we 's avonds de boot aanleggen. Ik heb van het zeilen enorm genoten en dat kwam mede door de prachtige uitzichten over het water, langs de marineschepen in Norfolk en de schattige marina van Cape Charles. Zelf achter het roer staan is trouwens te gek. Een boot reageert zo anders dan welk ander voertuig dan ook en dat was even wennen. De koers houden, de zeilen in de wind houden, niet teveel sturen omdat je dan frictie creëert en zo verder. Het duurde dan ook even totdat het een beetje lukte, maar ik zal wel nooit beter erin worden dan de automatische piloot die erop zit... dat kan niemand trouwens. Hoe dan ook, dat zeilen bevalt me wel en ik zou het over een tijdje zo weer doen.
Na drie dagen zeilen zijn we teruggekeerd in vertrekplaats Deltaville in Virginia, waar een hoop straten naar karakters uit Pocahontas zijn genoemd, omdat de legende deels uit die regio komt, en rijden we op ons gemak terug naar Greenville in North Carolina. Het is heel raar om na bijna twintig dagen weer bij het huis te staan waar we zoveel avonturen en indrukken geleden zijn vertrokken op die warme vrijdagochtend aan het begin van augustus. Ik realiseer me ineens hoe snel mooie dingen in het leven voorbij kunnen zijn en dat komt even hard aan. Het is dan inmiddels zondagavond en die brengen we uitgeteld op de bank door met een leuke film en pizza. Zo hoort dat he, nog even ontspannen.
Maandag rijden Maarten, Kathy en ik naar Raleigh om te winkelen in een grote mall, zoals je dat echt alleen hier hebt. Overigens best apart; negentig minuten rijden voor een betere mall dan de lokale mall. Alsof je even naar Utrecht in plaats van Maastricht rijdt vanuit Elsloo om een broek te kopen van een regulier merk. Maar ik houd er wel van, zo zie je wat van de regio en het is inderdaad een schitterend winkelcentrum met mooie aanbiedingen. Verder dan een shirt van Pink Floyd en een fijne herfstrui - niet te dik, maar wel warm - kom ik niet, wetende dat ik een berg Wisconsin-shirts wil kopen, en eenmaal thuis sluit mijn koffer ook nog steeds met deze spullen erin.
We koken samen een lekkere pasta en een vriendin van de familie komt ook eten en spontaan wordt besloten om met haar nog éven de stad in te gaan, als jonge studenten onderling - ze is net afgestudeerd met een geschiedenis major en dat schept natuurlijk een band. Even wordt trouwens best wel laat, want Maarten en ik worden rond half vier thuis afgezet en ontdekken dan dat we de deur niet open krijgen, terwijl zij al weg is met de auto. Ai, da's balen. Een kwartier lang proberen we te bellen, smsen, rammelen en uiteindelijk bellen we maar aan. Gelukkig is er iemand wakker en we kruipen in onze bedden. Ons zeer gezonde slaapritme wekt ons echter al tussen acht en negen 's ochtends en we maken er op dinsdag een relaxte dag van. Beetje internetten, beetje televisie kijken, tussendoor even naar de Barnes & Noble boekenwinkel en thuis gegeten en spelletjes gedaan. We gaan vroeg naar bed, al was ik graag nog even terug naar de stad gegaan voor een drankje, maar hé, morgen wacht het echte avontuur en vermoeidheid maakt zich langzaam aan meester van mijn ledematen en gedachten.
De afgelopen weken waren fantastisch. De eerste drie weken in dit heerlijke land zijn om gevlogen en ik voel me nu al een rijker mens door de ervaringen en indrukken die ik heb opgedaan. Het voelt als het avontuur waar ik altijd van gedroomd heb en ik weet dat ik met een knoop in mijn maag - die is er al, al is die misschien niet geheel aan de reis te wijten denk ik - straks (ik typte dit gisteren) in het vliegtuig naar Madison stap. Alleen, hoewel vergezeld door een koffer met kleren, een koffertje met papieren en foto's en een hoop herinneringen en motivatie. Oh, en met een toffe toekomst voor me en de gedachte dat het avontuur nu pas echt begint.
Ik geef toe dat ik tussen alle vrolijke blogs en spannende verhalen door best wel een aantal moeilijk momenten heb gehad. Het gevoel dat je dingen niet kan delen met mensen met wie je dat zo graag wel had willen doen is gewoon rot en pijnlijk, maar ik heb de laatste weken en vooral dagen geleerd dat iedere leegte en angst op den duur wel weer kan worden weggenomen of draaglijker kan worden. Door over dingen te praten, te lachen en het te delen. Kleine dingen, zelfs dingen die uiteindelijk niet eens gebeuren of doorgaan, zijn soms het duwtje in de rug dat je nog even nodig had.
Nieuwe mensen ontmoeten, vrienden nog beter leren kennen, de deur wagenwijd openzetten voor nieuwe indrukken en avonturen en weten dat je een prachtig avontuur tegemoet gaat, maar dat je geen idee hebt hoe dat gaat lopen. Ik denk dat het enkele van de mooiste dingen in het leven zijn. Of zoals ik zojuist toepasselijk uit mijn muziekspeler hoorde; It's not the long walk home that will change this heart, but the welcome I receive with every start.
Vandaag ging ik voor het eerst alleen op reis. Na enkele uren wachten in Chicago stond ik veilig in Madison, Wisconsin vanmiddag en nam ik een taxi naar mijn kamer. De kamer is ruim, beetje oubollig, maar het heeft alles wat ik nodig heb. Een bed, een bureau, een koelkast en ruimte voor kleren. Een poster tegen de muur en wat spullen op de kast en het ziet er straks meteen prima uit. De avond heb ik doorgebracht in een bar met grote schermen met sport, zoals dat hier in Amerika gebruikelijk is. State Street Brat, zoals de kroeg heet, blijkt na wat googlen alvast een van dé leuke kroegen in de stad te zijn. Mooi, meteen goed gegokt. Er stond dus niet voor niets Tradition Starts Here op de deur.
Morgen ga ik op pad in de stad. Een beetje verkennen, wat foto's maken, even binnenlopen bij de balie voor internationale studenten en gewoon... wennen aan het feit dat ik hier ben. Nee, wacht, dat ik hier woon. Het is nog heel onwerkelijk.
Oh ja, alle foto's zijn van het zeilen, andere dingen heb ik ook even genegeerd, maar ik beloof morgen prachtige plaatjes van Madison aan te leveren.
. 
Waar zat jij?
. Waar zit je precies met je kamer? Morgenochtend is waarschijnlijk de farmers market op Capitol Square, is tof om heen te gaan!
Daar kan mijn waarbenjij niet tegenop haha.