The roadtrip ends here
Eindelijk, nog eens een korte blog. Vandaag konden we een beetje uitslapen en zijn we voor de allerlaatste dag van onze roadtrip aangekomen bij pretpark Kings Dominion, gelegen aan de interstate tussen Richmond en Washington D.C. We hebben daar de hele dag achtbanen gedaan, want ik kan weer twaalf nieuwe banen aan mijn lijstje toevoegen waaronder de indrukwekkende Intimidator 305. De Intimidator, een naam die we op de eerste dag van de reis ook al tegenkwamen, is een eerbetoon aan NASCAR-legende Earnhardt Sr, maar die 305 ... is het aantal voet dat de baan hoog is. Ongeveer 90 meter en da's hoog en levert nogal wat snelheid op. Een gave achtbaan in ieder geval en de kroon op een toch al niet geringe collectie attracties in dit leuke pretpark.
Ik zou eigenlijk niet weten wat ik verder zoal moet schrijven over het park, behalve nog een leuke anekdote over de toegang. We liepen richting de kaartjesverkoop, waar de verkoopster verbaasd vroeg of we écht geen coupons of korting hadden? Uh, nee, hebben we niet. Oh, zegt ze, maar dan moet je ergens even een willekeurig product van Coca-Cola scoren en dan krijg je met desnoods 1 blikje voor twee kaartjes tien dollar korting per kaartje. Nergens een automaat te bekennen en om nu terug te rijden naar een supermarkt is ook wat veel werk, maar onze auto lag wel vol met merchandise van ons bezoek aan de World of Coca-Cola twee weken geleden. Terug bij de auto heb ik dus gewoon van shirt gewisseld, van mijn polo naar het mooie Cola-shirt met het schilderij van Penley erop. Eenmaal terug bij de kassa moest onze kassadame keihard lachen, "perfect" was de reactie en hoppa, twintig dollar korting. Da's toch een gratis lunch in zo'n park.
Het was ook eindelijk weer eens een dag zonder regen, maar ook nog eens met zeer draaglijke temperaturen gedurende de hele middag van maximaal een graadje of 28. En ja, 28 graden is 'lekker' en voelt stiekem soms zelfs wat koel als je bijna 40 gewend bent. We zijn na de hele dag in het park te hebben doorgebracht naar het vliegveld van Richmond gereden en hebben daar onze geliefde Ford Escape achter gelaten bij Alamo. Bedankt Fordje voor 4000 veilige kilometers!
Gelukkig konden we onze spullen meteen overladen in een nog grotere auto en we zijn van daaruit naar de Stingray Point Marina in Deltaville, Virginia gereden. Inmiddels lig ik hier op een hele grote zeilboot deze blog te typen, maar helaas valt mijn internet steeds weg en dus maar een foto, want meer krijg ik even niet geupload. De boot is overigens van de vader van mijn reisgenoot Maarten en we gaan de komende drie dagen ondermeer naar Norfolk en Cape Charles zeilen. Ik ben benieuwd, maar kijk er nu al naar uit.
Hier eindigt dus wel officieel onze kickass roadtrip en het was alles wat we ervan gehoopt hadden. We hebben ontzettend genoten, zoveel gave dingen beleefd en ik kom zeker nog eens terug in de South, want het leven hier is relaxed en de omgeving is prachtig. Nu dus nog zeilen en over week ben ik al in Madison, Wisconsin... en dan begint het allemaal pas echt. College life... damn.