On a trail of history
De Parkway is de tweede helft glooiender en minder bergachtig, waardoor ik me voor kan stellen dat mensen er liever voor kiezen om 'm anders te rijden dan dat wij hebben gedaan. Het maakt het landschap echter niet minder mooi, al worden we meermaals verrast door mistbanken en regen en dat maakt het toch wat naargeestig soms, al heeft dat ook wel wat. We rijden lekker door en rond een uur of twee arriveren we in Buena Vista, Virginia bij een camping. We gaan het met onze droge tent toch nog een keer proberen en zetten onze tent op een mooie camping in het bos neer.
Terug in de auto rijden we naar de Virginia Natural Bridge, aangekondigd als Nature's Greatest Cathedral, en een locatie omgeven met legendes en mooie historische verhalen. Het is slechts twintig minuten rijden, maar tijdens die rit slaat het weer om en begint het te stortregenen. Balen, maar er ligt een grot naast en die bezoeken we dan maar eerst. Het is weer eens een druipsteengrot, maar wel mooi, al is door een overstroming enkele jaren geleden wel een deel voor altijd gesloten. Jammer, die donkere gang zag er toch aanlokkelijk uit wetende dat er nog enkele kamers met formaties liggen, maar we doen het maar niet he.
Als we drie kwartier later buiten staan schijnt het zonnetje alweer en we lopen door naar de Natural Bridge. Typisch Amerikaans is het feit dat je een trap naar beneden, iets meer dan honderd treden, kan overslaan door een pendelbusritje van één minuutje te doen. We horen bij de kaartjescontrole beneden over de legendes en historie van de Natural Bridge. In het gebied zaten ooit vredelievende Monacan indianen en zij werden achtervolgd en bedreigd door Algonquin indianen. Tijdens een vluchtpoging met hun stam bereikten ze de rotswanden van de kloof waar we in stonden en ze wisten dat de Algonquins hen op de hielen zaten. Ze begonnen te bidden, te hopen en plots klonk er een schreeuw en zagen ze voor het eerst de natural bridge. Ze waren er van overtuigd dat het een wonder was, renden naar de overkant en namen hun posities in ter verdediging. Tot een strijd kwam het echter niet, want ook de Algonquins dachten dat het een wonder was en uit eerbied trokken zij zich voor altijd terug.
Eeuwen later werd de plek herontdekt door kolonisten en ondermeer George Washington en Thomas Jefferson benoemden de brug tot een van de mooiste dingen die ze ooit gezien hadden. Ze bepaalden dat over de brug de route naar het westen moest gaan, zoals ook de indianen zelf de brug gebruikten. Op het moment dat onze gids dit verteld, vraagt iemand in de groep of wij ook over de brug mogen. De man begint te lachen en zegt; ja hoor, neem straks highway 11 in zuidelijke richting en na tweehonderd meter ga je vanzelf over de brug. Ik begon al bijna te lachen, tot ik ontdekte dat het serieus was. De natuurbrug is zo groot en de enige overbrugging van een enorme kloof dat er gewoon een tweebaansweg overheen ligt waar alle verkeer gewoon overheen kan. Inmiddels was ik wel benieuwd, want zou het dan echt zo indrukwekkend en groot zijn?
Ja, absoluut. Ja, ja en nog eens ja. Je loopt de hoek om, kijkt omhoog en mijn eerste reactie was echt verbazing. Het is enorm. De brug ligt op zestig meter hoogte en is uitgesleten door een grot die is ingezakt miljoenen jaren geleden. Het is een massieve rots, een enorme kloof en ineens is er een stuk rots dat gewoon de brug overspand. Fantastisch om te zien en ineens heel erg logisch dat er een weg overheen kan, die je niet eens ziet of hoort, omdat het zo ver weg is. We wandelen in totaal drie kilometer rond de brug naar een nagemaakt indianendorpje en een waterval verderop. Het hoogtepunt blijft echter de brug, die ik zonder twijfel het mooiste werk van moeder natuur vind wat ik ooit heb gezien en in Amerika is veel reclame overdreven en over-the-top, maar deze brug is nog grootser en mooier dan welke reclame ze er ook voor maken langs de weg. Als je ooit in Virginia bent; ga dit zien! Nog even ter perspectief; op de foto in de selectie onderaan zie je rechtsonderin mensen staan. Ja, echt, zó groot is de brug. 20 verdiepingen tot de onderkant.
We rijden na de wandeling via een mooie route en een Italiaans restaurantje terug naar onze tent en deze nacht is een stuk beter dan die twee nachten geleden. De tent is weer nat van de regen en er is lawaai uit de stad te horen, maar we slapen allebei prima en worden opgewekt wakker. We besluiten echter dat onze natte tent geen optie is voor een tweede nacht, we drogen de tent zo goed als dat kan met een oude handdoek en gooien onze spullen in de auto. Op naar Lexington, Staunton en dan door.
Lexington is een klein stadje in Virginia, het lijkt slaperig en suf, maar is de thuisbasis van het Virginia Military Institute, de elitaire Washington & Lee University en de begraafplaats van generaal Robert E. Lee. We besluiten eerst naar de begraafplaats van General Lee te gaan. Hij was de aanvoerder van de zuidelijke staten - the Confederacy - in de Amerikaanse burgeroorlog en latere rector van de naar hem en zijn grootvader George genoemde universiteit. Hij was tegen wil en dank aanvoerder en een man van grote ideeën en daarom wordt hij hier niet gehaat en verguisd als leider van de verliezers, maar vereerd als denker, filantroop en een man die die zijn verlies met eer droeg en vervolgens investeerde in een beter Amerika. Je kunt echter niet heen om de ondertoon die er spreekt tegen de manier waarop de noordelijke staten - the Union - hem nog altijd portretteren. Interessant om te zien, maar voor mij ook een eye-opener. Mijn beeld over hem heeft eindelijk een andere kant van het verhaal en dat is altijd gaaf. De kapel waarin hij ligt is indrukwekkend, maar fotograferen mag niet. Het draait echter om een marmeren sarcogaaf waarop hij slapend is afgebeeld in ware grootte en daar omheen staat één Amerikaanse vlag en acht originele vlagen van de Confederacy. In Europa een ondenkbare keuze, hier heel gewoon.
We stappen in de auto en daar is de regen weer. Veel regen, zoveel regen dat we na een rondje van vijf minuten over het terrein van het Virginia Military Institute besluiten verder te rijden naar ons volgende doel. We hebben in die vijf minuten echter dusdanige indrukken opgedaan, dat ik misschien al niet meer wil uitstappen. Het VMI is een school die jonge mensen voorbereid op werken voor defensie en overal zie je kortgeschoren jongens en meiden met opgestoken haar die in dezelfde kleding joggen of zelfs langs de weg met wapens staan te oefenen. De gebouwen zelf zijn strak grijs en vormgegeven als gestileerde kastelen. Het heeft iets beangstigends en indrukwekkends, maar wederom is het ondenkbaar dat dit in Europa zo zou zijn.
Vanuit Lexington rijden we terug de Blue Ridge Parkway op voor de laatste vijftig mijl van deze schitterende weg. Ze vliegen voorbij en we zijn na een ritje van twee uur in Staunton - gek genoeg uitgesproken als Stanton, de U vervalt - voor een bezoek aan de Woodrow Wilson Birthplace, Library & Museum. Het is het geboortehuis en een klein museum van de 28ste president van de Verenigde Staten, Thomas Woodrow Wilson, die twee termijnen regeerde van 1913 tot 1921. Tijdens de Eerste Wereldoorlog dus en onder meer een van de schrijvers van het verdrag van Versailles. Een door veel Amerikanen vergeten president, die vooral in Europa wél aanzien kent, omdat de door hem opgerichte Volkenbond als voorloper van de Verenigde Naties wordt gezien. De rondleiding is mede door een geweldige gids interessant en het museum is leuk. De entreeprijs voor studenten is slechts vijf dollar en die is het meer dan waard. Ik koop zelf nog een klein boekje waarin de Civil War wordt uitgelegd in heldere taal en mooie citaten. Even het geheugen opfrissen als we dit weekend gaan zeilen.
Na Staunton, waar het nog altijd keihard regent, rijden we naar de stad Richmond, waar we een goed en goedkoop hotel vinden en de avond doorbrengen op een lokale indoorkartbaan gelegen naast de Richmond International Raceway, ook een prachtige oval op de NASCAR-kalender. Morgen gaan we, als het weer dat toestaat tenminste, naar het pretpark Kings Dominion dat een aantal indrukwekkende achtbanen heeft en 's avonds leveren we met pijn in ons hart onze geliefde Ford Escape in. We worden bij de car rental opgehaald en rijden dan naar de kust voor een nieuwe avontuur; ik ga voor het eerst van mijn leven zeilen, deels op zee nog wel en daar is écht geen internet. Denk ik, want dit is tenslotte Amerika en je valt hier van de ene in de andere verbazing. Heerlijk.