America's Favorite Drive
De afgelopen twee dagen waren, op de nacht na, heel erg rustig en ontspannen. Zondagochtend zijn we opgestaan in Pigeon Forge, hebben we nog wat op onze kamer gerelaxed en zijn we in de auto gestapt richting Gatlinburg en het Great Smoky Mountains National Park. Dit nationale park is het meest bezochte park van Amerika, meer nog dan het Yosemite of de Everglades, en is vooral beroemd om de hoge, maar vrijwel geheel beboste bergen met een extreme hoeveelheid wilde dieren en unieke bomen en planten. In de Smoky Mountains en naastgelegen gebieden zijn meer verschillende dieren en planten te vinden dan in heel Europa bij elkaar.
De rit van Pigeon Forge naar Gatlinburg duurt tien minuten, maar het contrast kan niet veel groter. We rijden van beton, neon en drukte naar een klein, schattig bergdorpje en uit het niets zit je midden tussen de bergen. We rijden na het doen van wat boodschappen bij een lokale supermarkt het park in en de natuur is overweldigend. De panorama's, de bossen, de riviertjes. Het is hier prachtig en indrukwekkend. Boven op de bergtop van Newfound Gap stoppen we even, precies op de grens van Tennessee en North Carolina. We turen in de verte naar de indrukwekkende piek van Clingmans Dome en dalen weer af naar het dorpje Cherokee, gelegen aan de rand van het gelijknamige indianenreservaat.
Hier slaan we linksaf en worden we begroet door een groot bord dat ons welkom heet op America's Favorite Drive; de Blue Ridge Parkway. Deze scenic highway, speciaal aangelegd als attractie en niet als serieuze doorgaande weg, zal ons over bijna vier dagen rijden voeren van de voet van de Smoky Mountains tot aan het begin van het Shenandoah National Park, dat grenst aan Washington D.C. Het mijlpaaltje langs de weg geeft 469 aan. 469 mijl, want we rijden eigenlijk in tegenstelde richting en terwijl ik dit schrijf, zo'n 36 uur later, zitten we ter hoogte van paaltje 176, dus we hebben al bijna 300 mijl van schitterende, glooiende heuvels en bergtoppen achter de rug.
Onderweg zagen we prachtige vergezichten, reden we reeds langs het hoogste punt van de weg, wierpen we een laatste blik op de Smoky Mountains en zochten we een kampeerplek, want we hadden vooraf besloten dat bij een weg als deze kamperen hoorde. We vonden een plek op een officiële camping van de Parkway, voor slechts zestien dollar heb je een stekje en het was er rustig. Van de zeventig plekken waren er misschien twintig bezet en dan grotendeels door enorme campers. Zij hadden meer geluk dan wij, want goed en wel in onze slaapzakken genesteld begon het te regenen en het bleef regenen en toen ik na zo'n vijf uurtjes slapen om vier uur in de nacht wakker werd was de tent klam en nat, doorweekt eigenlijk. Onze spullen waren wel droog, maar de tent zelf zat volgezogen met vocht en ik werd er kortademig van. Maarten sliep rustig verder, ik heb de laatste uurtjes in de auto doorgebracht. Jammer, want zonder de regen is het een prima tent en een kleine bui had de tent vast ook overleefd, maar een langdurige plensbui is vrijwel altijd een probleem met zo'n ding.
In de ochtend hebben we onze tent uitgeklopt, beetje gedroogd, alles ingepakt en zijn we weer gaan rijden. Eerst naar de prachtige Grandfather Mountain, beroemd vanwege de hangbrug die ze hier hebben en die op vijftig meter hoogte zweeft, maar een blik naar beneden van 1600 meter biedt. Dit is natuurlijk, je had het misschien al door, precies een mijl en deze mile-high swinging bridge is dan ook populair onder toeristen. En terecht, want de brug, het natuurhistorisch museum en een aantal prachtige dierenverblijven zijn het geld zeker waard. De foto vanaf de bergtop terugkijkend naar de brug spreekt denk ik voor zich. What a view!
Daarna door naar Blowing Rock, een stadje waar we de avond ervoor ook al waren, want eenmaal onze tent opgezet, bleek er in de buurt helemaal niets om te eten en dus reden we een luttele veertig kilometer heen en veertig kilometer terug voor een lekker bord spareribs. De mist die we op de terugweg trotseerden had een hint moeten zijn voor alle bewolking die ons nat zou spetteren. Het stadje heet Blowing Rock vanwege een rots boven de stad, die we bezocht hebben, en waar de legende over verhaald dat een kolonist niet kon kiezen tussen zijn soldatenbroeders en een indianenmeisje en dat hij zich van ellende van de rots gooide. Het indianenmeisje zag dat, riep haar goden aan hem te redden en een windvlaag ving hem op en zette hem terug op de rots. Tot op heden waait het nog altijd aan de Blowing Rock en zo ook toen wij er waren. Een mooie legende, een beetje lullige toeristische attractie, maar de eeuwige windstroom klopte vandaag in ieder geval wel.
De rest van de dag brachten we in de auto door en we reden langs prachtige houten villa's, door een meer glooiend gebied dan de bergen van gisteren en door parkjes en langs houten huisjes die door onze Lonely Planet reisgids treffend worden omschreven als "rechtstreeks uit een boek van Tolkien geplukt". Bij de laatste attractie van vandaag, de idyllische Mabry Mill hebben we een motelletje gevonden met een ruime kamer en internet voor een lage prijs. De kampeerspullen zijn nog te nat - ze drogen momenteel in de douchecel van de kamer waar de afzuiging keihard aan staat, zeer praktische oplossing en hopelijk met het gewenste resultaat - en er werd weer regen voorspeld.
Morgen rijden we 's ochtends vooral nog vele kilometers Parkway om aan te komen bij een van de grootste natuurlijke bruggen van de wereld. De avond en de dag erna brengen we door in Lexington en Staunton, beide in Virginia, voor een hoop Amerikaanse geschiedenis met onder andere de begraafplaats van de legendarische Confederates-leider General Lee en een bezoek aan de bibliotheek van president Woodrow Wilson, die ten tijde van de Eerste Wereldoorlog het land bestuurde. De dag daarna is de laatste dag van de roadtrip en die brengen we door in pretpark Kings Dominion nabij de grotere stad Richmond, Virginia.
In ieder geval tot snel, al heb ik wederom geen idee wanneer ik nu weer internet heb. Het kan alsnog weer een weekje duren!
